adminJak odnaleźć siebie, gdy nie poznajesz już własnego życia?
Zgubiłem siebie – co to właściwie znaczy?
Wiele osób trafia do gabinetu terapeutycznego z podobnym uczuciem: „Nie wiem, kim jestem”. Może funkcjonujesz na co dzień – w pracy, w relacjach, jako partner, rodzic, przyjaciel – ale w środku czujesz pustkę, napięcie, dystans do samego siebie. Jakbyś grał(a) rolę, której już nie rozumiesz.
To częste w psychoterapii: utrata kontaktu z własnym wnętrzem, emocjami i pragnieniami. Wtedy pojawia się wewnętrzny sygnał: zgubiłem / zgubiłam siebie. A to – choć bolesne – jest pierwszym, ważnym krokiem ku zmianie.
Dlaczego nakładamy maski?
Słowo „osoba” pochodzi z łaciny – persona znaczyło kiedyś maskę teatralną. Aktor mówił przez nią, odgrywał rolę. Maska miała jednocześnie pokazywać i ukrywać.
W życiu codziennym też zakładamy maski: społeczne, zawodowe, rodzinne. Dostosowujemy się, wypełniamy role. Ale jeśli nosimy je zbyt długo – tracimy kontakt z prawdziwym sobą. Czujemy się tak, jakbyśmy żyli „obok siebie”.
Kim jestem naprawdę? Jak odzyskać kontakt ze sobą?
W psychoterapii nie chodzi o szybkie odpowiedzi. Chodzi o uważne, bezpieczne odkrywanie:
- Co czuję naprawdę, a czego nie dopuszczam?
- Czego chcę, a co robię „dla świętego spokoju”?
- Czy to, jak się pokazuję światu, jest zgodne z tym, kim jestem?
Tożsamość buduje się w relacji – w spotkaniu z drugim człowiekiem, w rozmowie, w byciu widzianym bez masek.
Psychoterapia a odnajdywanie siebie
Psychoterapia to przestrzeń, w której możesz:
- zdejmować maski bez lęku o ocenę,
- zadawać pytania bez presji odpowiedzi,
- być widzianym takim, jakim jesteś – nie jakim „masz być”.
Nie istnieje jedna recepta na „odnalezienie siebie”. Ale istnieje droga – oparta na uczciwym dialogu ze sobą samym, z drugą osobą, z własnym doświadczeniem.
Greckie prosopon (twarz) i hebrajskie panim (oblicze) wskazują: człowiek staje się osobą w spotkaniu. Nie w samotnym analizowaniu, ale w byciu naprawdę widzianym.
Zgubiłaś siebie? To może być początek prawdziwych poszukiwań
Poczucie zagubienia nie musi być końcem – może być wezwaniem do zmiany. Czasem trzeba się „rozsypać”, by zobaczyć, co naprawdę jest nasze, a co było tylko próbą spełniania cudzych oczekiwań.
Psychoterapia towarzyszy w tej drodze – nie po to, by „naprawiać”, ale by pomóc zrozumieć i odzyskać kontakt z sobą samym.
Zgubić się to ludzka rzecz. Odnaleźć – to proces, w którym nie musisz być sam(a).
Chcesz być na bieżąco z artykułami oraz wydarzeniami o tematyce egzystencjalnej?
Zapisz się na newsletter.
